Lekcja 16

Struktura przestrzenna (trzeciorzędowa). Najwyższa rangą struktura to ułożenie przestrzenne wszystkich makrofilamentów. O jej wyglądzie decydują cząstki zwane izodrionami. Ma największe znaczenie przy ukazaniu poprawnego skutku rytuału. Poznamy cztery podstawowe struktury ale nie możemy zapomnieć, ze tak naprawdę jest ich nieskończenie wiele. Wyróżniamy: a) serię linearną b) serię wibracyjną c) serię semi-sferyczną d) serię sferyczną. Seria liniowa jest najczęściej spotykana i występuje głównie w rytuałach ofensywnych oraz o bardzo nieskomplikowanych skutkach. Seria wibracyjna to struktura charakteryzująca rytuały „umysłowe” np. symonia. Wszystkie pochodne serii sferycznej idealnie nadają się na strukturę ochronną rytuałów defensywnych.

Procesy niszczenia struktur. Każda z wyżej wymienionych struktur może ulec zniszczeniu w skutek silnego urazu mechanicznego, antyzaklecia, kontr-rytuału i wielu innych czynników. Największym zagrożeniem dla struktury pierwszorzędowej jest: ingresja czyli zlanie dwóch rozdzielnych filamentów w jeden, delecja czyli całkowite usunięcie wybranego filamentu oraz  inwersja czyli przestawienie kolejności filamentów. Struktura drugorzędowa ulega zjawisku resekwentyzmu czyli nieprawidłowemu ułożeniu się makrofilamentów w przestrzeni. Struktura trzeciorzędowa ulega rozproszeniu aldewizyjnymemu ( w skutek odbicia od innego czaru) i Awizacji (neutralizacja przez inne zaklęcie lub czar)

Lekcja 15

Struktura złożona (drugorzędowa). Struktura drugorzędowa to ułożenie makrofilamentów w przestrzeni względem siebie. Ma ona wpływa na szybkość rytuału. Wiemy, że najszybsze rytuały to te których struktura złożona ma najprostszą (liniową budowę). Natomiast wolniejsze działanie rytuałów spowodowane jest większą liczbą obrotów makrofilamentów wookół siebie. My nauczamy się rozróżniać się cztery takie struktury:

a) liniową

b) spiralę

c) α-helisę

d) rotantę

Lekcja 14

Struktura podstawowa (pierwszorzędowa). Wiemy już,  że w popularnie i schematycznym  przez nas strumieniu energii znajdują się dwa rodzaje cząstek: fotovis (przenoszący światło) i muzoars (przenoszący dźwięk). Nie są to jedyne cząstki występujące w makrofilamentach. Makrofilamenty to zespół trzech lub czterech filamentów. Do tej pory poznaliście filament fotonowy i kantoniczny, są to złączone ze sobą wąskie strumienie światła i dźwięku. Ich połączenie następuje poprzez most nitronowy (związany z azotem w powietrzu) i splot hydroksylowy (związany z parą wodną w atmosferze). Pozostałe niepowiązane ze sobą filamenty to: filament operonowy i filament regulatorowy (tajemniczy). Wiązka operonowa zawiera wszystkie inne cząsteczki odpowiadające za inne cechy efektologiczne: termon (cząstka ciepła), glacion (cząstka chłodu), izodriony (cząstka ukształtowania w przestrzeni), sesmodriony (cząstka wykonująca efekt rytuału) i skwarodriony (określa obszar rażenia). Filament regulatorowy zawiera mało cząsteczek zwanych regulatorami o niewiadomym przeznaczeniu. Poniższy rysunek ilustruje cały makrofilament wraz z składającymi się na niego filamentami.  

Lekcja 13

Dźwięk podobnie jak światło jest cząstką energetyczną powodującą w wyniku reakcji magicznych odbiór zjawisk słuchowych, zatem posiadają właściwości dźwiękowe (muzotoniczne). Cząstki odpowiedzialne za efekty dźwiękowe podczas odprawiania rytuału również posiadają zdolność łączenia się w filementy kantoniczne.  Głośność dźwięku zależy od poprawności wykonania rytuału, ale jego typ możemy podać poprzez wyrażenia matematyczne i tablice ritometryczne.

Przedziały określające dźwięk (M=)

0,01-0,33 szuranie, szelest

0,34-0,46 krótki świst

0,47-0,53 pyknięcie

0,54-0,76 tzw. „grube buczenie”

0,77-1,13 dźwięki mechaniczne

1,14-1,53 wystrzał petardy

1,54-1,88 wybuch

1,89-2,07 tzw. „chóry anielskie”

2,08-2,74 obszar dużego zróżnicowanie dźwięków o mechanicznym brzmieniu

2,75 i więcej dźwięk nie słyszalny przez ludzi (hiperdźwięki)

Lekcja 12

Światło to strumień małych cząstek energii magicznej wywołujących wrażenia wzrokowe. Owe cząstki nie mają masy i przejawiają właściwości fotoniczne (świetlne) tylko wtedy gdy łączą się wibrację czyli filament fotonowy (strumień światła). Światło wydzielane podczas rytuału nie podporządkowuje się prawom fizyki mugolskiej. Często w magii nie określa się kątów padania promieni świetlnych, gdyż jest to zjawisko losowe. Zależność opisująca kolor i typ światła ujęta jest odpowiednim wyrażeniem matematycznym, które sprawdzone w tabelach ritometrycznych pozwala jasno określić efekty świetlne rytuału.

Przedziały określające światło (F=):

0,01-0,24- jasne światło fioletowe

0,24-0,29- jasne mgliste światło niebieskie

0,30-0,47- jasne proste i oślepiające światło błękitne

0,48-0,62- proste światło zielone

0,63-0,84- dym światła zielonego

0,85-1,09- jasne ostre światło czerwone

1,10-1,17- światło czerwone z całkowitym lub niepełnym rozszczepieniem

1,18-1,37- plastyczne światło pomarańczowe

1,38-1,92- jasne proste światło żółte

1,93-2,11- żółte światło mgliste

2,12-3,08- białe oślepiające światło

3,09 i więcej- światło nie rejestrowane przez ludzkie oko (hipofale).

Lekcja 11

Opisując zaklęcie lub dowolny urok, podajemy jego nazwę łacińską, zwyczajową, opisujemy jego cel i efekt, warunki użycia,  ruchy różdżki oraz wszystkie zjawiska dźwiękowe, świetlne, zmiany temperatur i pole rażenia. W wypadku trzeciej gałęzi magii, jaką stanowią rytuały wszystkich tych elementów nie pomijamy. Pamiętamy z wcześniejszych przykładów rytuałów: cel, metodę i sposób ich  przygotowania, ponadto za pomocą równań możemy nawet określić budowę przestrzenna rytuału. Zatem w tym rozdziale zajmiemy się wszystkimi cechami rytuału obejmującymi zakres  magii spostrzeganej naszymi zmysłów.

Nauka zajmująca się odbieraniem magii za zmysłów to efektologia rytualistyczna. Podczas naszych rozważań będziemy badać dwie podstawowe informacje takie jak światło, dźwięk.  Zasady wyznaczania elementów efektologii opierają się o fundamenty ritometryczne (tablica Gabrachta).

Lekcja 10

Symonia to specyficzny rodzaj rytuału bazujący na zasadach hipnozy. Celem symonii jest całkowite odszczepienie umysłu od ciała tak by móc przejąć kontrolę nad materialną częścią organizmu.

Podczas rytuałów symonicznych produkowana jest ogromna ilość energii magicznej, której ilość porównywalna jest z energią zaklęć niewybaczalnych. W tym typie rytuałów jasno widoczny jest fakt, iż podczas odprawiania jakichkolwiek rytuałów produkowana jest większa energia niż ta wydobywająca się z różdżek. Zatem czemu nagminnie korzystamy z tych drugich? Odpowiedz jest prosta. Różdżka jest poręczna, wygodna i łatwa w użyciu. Rytuał to sztuka subtelności, wyczucia, duchowej mocy i wiary. Takie czary pozwalają nam otrzeć się o najefektowniejszy aspekt magii.

Symonie są czarami bardzo praktycznymi. Najważniejsze ich cechy to: wysoka efektywność (prawie 90%) skuteczności, sterowanie psychomediacyjne (czyli za pomocą umysłu osoby która rzuca czar), działa na dużą odległość, nie powoduje efektów ubocznych na ciele ani w psychice zaczarowanych organizmów, jest zaklęciem w pełni odwracalnym, powoduje tzw. recesję świadomości czyli blokuje zdolność organizmu do samodzielnego myślenia, za pomocą jednego rytuału można zawładnąć wieloma istotami (politelonacja).

Omawiane rytuały maja bardzo zróżnicowana budowę gdyż by przesymonować żabę lub słonia trzeba użyć zupełnie innych środków. Ta rozbieżność wynika z kilku faktów: różnicy w masie organizmów, wykształconej emocjonalności i osobniczej silnej woli.

Symonie w historii były często używane. Ich początek bierze się z magii goblinów, której elementy rozwinął człowiek. Wielokrotnie zostały wykorzystane w wojnach na tle gatunkowym (np. bitwa miedzy niemieckimi magami a goblinami pod Stralsundem w 1679 roku). Również ludzie w walkach między sobą dopuścili się symonii dzikich zwierząt oraz przedstawicieli swojego gatunku, niestety ten przypadek to niechlubny ludzki rekord. Symonie ludzi i paru innych bardzo niebezpiecznych organizmów zostały zakazane w 1834 roku na Drugiej Konwencji Ritoznawczej w Montevideo.

Symonia Kruka.

Zacznijmy od próby przesymonowania jednego kruka. Jeśli chcielibyśmy rzucić czar na więcej niż jednego osobnika musimy odpowiednio powiększyć liczbę składników

Składniki:

Kora drzewa kasztanowego

Pióro kruka i gołębia spięte srebrną wstążką

Lustro

Płótno lniane o wymiarach 3,5 cala x 3,5 cala

Wyciąg z mniszka lekarskiego

Płynne srebro lub chrom

Wykonanie: Podane wyżej składniki zostawiamy na kamiennej płytce (nie może być wykonana z tworzyw sztucznych lub metali). Wyobrażamy sobie cel symonii i przestawiamy wszystkie przedmioty wzdłuż umownego koła z stronę przeciwną niż ruch wskazówek zegara. Ta czynność powtarzamy ośmiokrotnie. Za ostatnim razem klaszczemy w dłonie i obserwujemy efekt rytuału. Dzień na ten rytuał jest dowolny.’

Efekty wizualne: Trudno je dostrzec, chociaż zdarzają się pojedyncze przeskoki iskier z jednego nośnika do drugiego. Wyczuwalne natomiast jest ciśnienie i poczucie chłodu nad płytką (bariera semiosferyczna).

Lekcja 9

Stan psychiczny, który w definicyjnym rozumieniu mieści się pomiędzy snem a normalnym pobudzeniem umysłu nazywamy hipnozą. Najczęściej występujące rodzaje hipnozy z wyglądu przypominają sen, ale są zupełnie czymś innym. W rzeczywistości jest to stan głębokiego odprężenie mózgu, który podczas nich podatny jest na rozkazy i sugestie, na co wskazują przeprowadzone zarówno przez mugoli jak i czarodziejów badania.

Podczas stosowania hipnozy wytworzyły się dwie hipotezy dotyczące bezpieczeństwa w stosowaniu jej: pierwsza z nich zwana umysłową, mówi o tym, że hipnoza jest bezpieczna gdyż żaden człowiek nie popełni w tym stanie rzeczy, których nie zrobiłby świadomie.

Jedną z gałęzi hipnozy jest hipnoza klasyczna. Początek dał jej czarodziej Franciszek Mesmer, którego prace stały się początkiem bioenergoterapii na świecie. Mesmer uważał że za pomocą dotyku o odpowiednim nacisku (tak zwany „pass” ) można wprowadzić człowieka w stan głębokiego relaksu. Określił to jako rodzaj „mostu” łączącego terapeutę i osobę hipnotyzowaną.

Autohipnoza to stan umysłu pokrewny w znacznej części pokrewny medytacji. Jedna z najważniejszych czynności jakie należy wykonać to koncentracja na jednym punkcie otaczającej nas rzeczywistości. Autohipnoza pozwala samej osobie zainteresowanej wprowadzić się w ten specyficzny stan.

Mózg podczas swojej działalności wytwarza kilka rodzaje fal. Najważniejsze to fale alfa beta, których aktywność współpracuje ze sobą. Warto wspomnieć, że w normalnym stanie życiowym człowieka, mózg wysyła wyjątkowo słabe fale beta, które zastępują intensywne fale alfa.

Rytuały

Rytuał 1 „Dalekowidzenie”

Dalekowidzenie to rytuał niegdyś niezwykle popularny. Został wynaleziony i rozpowszechniony przez druidów stał się podstawą do tworzenia ominkurarów i powiększaczy. Rytuał pozwala na pokazanie nam tego co chcemy, lub tego co ukryte. Stosując czar pamiętajmy, ze ma on odległość od 4 do 7 kilometrów (w zależności od potęgi maga).

Składniki:

pięć garści proszku z kamienia lapis-lazuri

świeca w błękitnym lub białym kolorze

wieniec z ostrokrzewu

kreda

Wykonanie: na płaskim terenie (może być stół, ziemia itd.) postaw zapaloną świecę. Przedmiot otocz narysowanym kredą kręgiem, a następnie ten krąg pokryj proszkiem. Gdy proszek zmieni kolor, spal nad płomieniem świecy wieniec. Podczas wykonywania wszystkich czynności myślimy o tym co chcemy zobaczyć.

Efekty wizualne: Pył z kamieni lapis-lazuri przechowuje się w specjalnych pojemnikach przypominających solniczki, gdyż po zetknięciu z powietrzem atmosferycznym zaczyna wydzielać oślepiający błękitny blask. Wieniec  z ostrokrzewu spala się z gęstym szarym dymem. Dym ten gromadzi się nad świecą tworząc obłok to właśnie w tej chmurze ujrzysz to co chcesz zobaczyć odprawiając rytuał.

Rytuał 2 - "Zasiedlanie"

Słowiański rytuał, znany również w Polsce, zapewniący szceście i dobrobyt po przeprowadzce do nowego domu.

Składniki:

stół (najlepiej dębowy)

serweta

kromki chleba poświęconego w dniu św. Agaty (5 lutego, ilość kromek odpowiadająca ilości domowników)

łyżeczka soli w kryształowej solniczce

Dzień najlepszy na odprawienie tego rytuału: poniedziałek

Wykonanie: stół pokryty serwetą wnieść do domu przez drzwi frontowe do jadalni lub kuchni. Położyć na nim kromki chleba i oprószyć solą. Posolony chleb wspólnie muszą zjeść wszyscy nowi domownicy ustawieni wokół stołu. Pozostałą sól wyrzucić przez okno.

Rytuał 3 - "wał magiczny"

Rytuał bułgarski z XII wieku. Jego zadaniem jest stworzenie bariery energetycznej dla duchów i złych mocy.

Składniki:

duży pojemnik z solą święconą

miotła

Dzień najlepszy na odprawienie tego rytuału: obojętne (najlepiej piątek)

Wykonanie: sól rozsypujemy wzdłuż ścian wewnętrznych domu. Staramy się by sól nie utworzyła przypadkowego kręgu, to cały dom ma być nim objęty. Gdy sól zostanie rozsypana, powracamy do miejsca gdzie rozpoczynaliśmy rytuał i zamykamy barierę. Cały okrąg zostawiamy na ok 24-26 godzin, by wał mógł się zaktywować. Po upływie czasu bardzo dokładnie wymiatamy sól z domu poprzez drzwi frontowe (pozostała sól może stać się przyczyną nieszczęść).

 

Rytuał 4 - "Talizman Wenus"

Talizmany wbrew niektórym naukowym teoriom, są bardzo złożonymi nośnikami magicznej energii. Niekiedy są one bardzo złożone, ze względu na duzą liczbę składników w nich występujących. Talizmany ą jak materialne zaklecia, dajace nam to co pragniemy. "Talizman Wenus" (inna nazwa "Talizman Wenery") jest amuletem pochodzącym z starożytnej Grecji.

Składniki:

1 muszla lub mała blaszka miedziana

pióro białego gołębia

półszlachetne kamienie z Pafos i Knidos

Dzień najlepszy na założenie talizmanu: noc z czwartku na piątek (najlepiej dni w maju lub październiku)

Wykonanie: w muszli lub blaszce zamknąć kamienie i pióro. Moc amuletu zwiększają kadzidła o zapachu wanilii palone podczas wykonywania talizmanu oraz akompaniament lutni, harfy lub cytry.

 

Rytuał 5 - "Jabłko miłości"

Rytuał włoski, prawdopodobnie z przełomu XII i XIII wieku.

Składniki:

jabłko

Dzień najlepszy na odprawienie rytuału: piątek

Wykonanie: Pieśń o treści:

MUNUS SIGSIGGA AG BARA YE

INNIN AGGISH XASHXUR GISHNU

URMA SHAZIGA BARA YE

IGASHUBBA NA AGSISHAMAZIGA

NAMZA YE INNIN DURRE ESH AKKI

UGU AGBA ANDAGUB!

Zaintonuj nad jabłkiem i podaj ukochanemu lub ukochanej. Zjedzenie jabłka powoduje aktywację czaru.

 

Rytuał 6 - "Symonia kruków"

Kruki to przez okultystów ukochane zwierzęta. Niegdyś odprawiono specjalny rytuał mający na celu zahipnotyzować dzikie ptaki dla różnych celów. Znane są przypadki, gdy wykorzystywano uległe zwierzęta do walk wojennych miedzy dwoma zakonami

Składniki:

deska z drewna orzecha włoskiego

sztylet

włókna laurowych liści

kolec szpiczaka

Wykonanie: wbijamy w deskę sztylet, tak by nie mógł się w niej chwiać. Całą drewniana tabliczkę posypujemy przygotowujemy wcześniej włóknami liści laurowych. Następnie ostrożnie dorzucamy kolce szpiczaka.

Efekty wizualne: W momencie gdy kolce szpiczaka dotkną włókien liści laurowych następuje spalenie całej deski. Dla bezpieczeństwa należy się odsunąć. Ogień powstały podczas rytuału chociaż wygląda taki jak ten w naszych kominkach ma specjalne właściwości topiące. Po upływie około pięciu minut powinny zlatywać się zaczarowane kruki. Ptakami steruje się poprzez własne myśli. Energia rytuału kończy się około po piętnastu godzinach od czasu powstania ognia.

Poradnik

Dla przykładu przeprowadzimy rytuał „Dalekowidzenia”

KROK 1. Wpisujemy cechę umysłową rytuału, czyli to o czym myślimy podczas robienia rytuału. Cechę tą podajemy w nawiasach <> oto przykład:

<Fontanna Magicznego Braterstwa w Ministerstwie Magii>

KROK 2. Wpisujemy wszystkie składniki po przecinku, ale pomijamy ich ilości i dokładne opisy barw, gdyż nie maja one większego znaczenia w procesie odtwarzania rytuału. Podobnie jak poprzednio treść ujmujemy w nawiasy <>.

<proszek lapis-lazuri, świeca, wieniec z ostrokrzewu, kreda>

KROK 3. Następnie zapisujemy wszystko to co robimy ze składnikami, używając zdań rozpoczynających się od słów „Zrobić..., wykonać..., położyć....”. Każdą czynność ujemy w osobny nawiasy <>.

<Postawić zapalną świecę>

<Narysować okrąg kredą>

<Narysować na pierwszym okręgu, krąg proszkiem lapis-lazuri>

<Spalić wieniec ostrokrzewu>

KROK 4. Ten krok nie jest obowiązkowy, ale niekiedy wymuszony przez przepis rytuału. Jest bowiem miejsce gdzie wpisujemy wszystko to co musimy powiedzieć na głos podczas odprawiania rytuału, czyli taka formułkę. W naszym rytuale nie ma żadnej piosenki, wiersza lub zaklęcia aktywującego rytuał wiec pomijamy w zupełności ten krok.

Tak powinien wyglądać cały rytuał:

< Fontanna Magicznego Braterstwa w Ministerstwie Magii>

<proszek lapis-lazuri, świeca, wieniec z ostrokrzewu, kreda>

<Postawić zapalną świecę>

<Narysować okrąg kredą>

<Narysować na pierwszym okręgu, krąg proszkiem lapis-lazuri>

<Spalić wieniec ostrokrzewu>

Po takim schemacie, gdy nie zapomnisz o jakimś składniku, nawiasie, lub przecinku nauczyciel lub egzaminator powinien w nawiasach { } opisać skutek i efekty wizualne twojego rytuału. Jeżeli są one zgodne z przepisem rytualnym, twój czar został rzucony poprawnie.

Lekcja 8

Dawne społeczeństw okultystów wiązały się w zakony. Zakon składał się z czarowników i mugoli różnej płci, którzy składali pewien ślub, który wiązał się z przysięgą wierności zakonowi i jego zasadom. Zakony w znacznej części były bardzo restrykcyjne i wymagające. Przychodzący do niego ludzie nie mogli już nigdy z niego wyjść, nakazywano milczenie i medytację. Pomimo to, zakony powstające wówczas w Europie i Azji niesamowicie poszerzyły spojrzenie magów na ich własne zdolności.

 

Symbol	Nazwa zakonu	Okres istnienia	Opis
Jemioła	Zakon Celtycki	III w p.n.e. – I w. p.n.e.	Zakon powstał w skutek zrzeszenia grup magów, będących protoplastami druidów. Wykształcili rozwinięty kult drzew i ritografię.
Smok	Zakon południowo-wschodni	II w p.n.e. – XVII w. n.e.	Zakony tego typu powstawały na terenie dzisiejszych Chin i Japonii. Występowała w ich duża hierarchia i dyscyplina. Tam kształciła się głównie transmutacja rytualna.
Liść klonu	Zakon Fervusa	ok. 504 r. - 662 r..	Zakon wędrowny. Podczas 150 lat swojego istnienia osiedlał się we Francji, Hiszpanii, Włoszech, Walii i Danii. Specjalnością Fervusistów była magia symonia demonów.
Oko	Zakon Hypnosa	ok. 535 r. – 781 r.	Bardzo tajemniczy zakon. Jego członkowie byli rozsiani po świecie. W nim zgłębiano rytuały pozwalające oddziaływać na układ nerwowy.
Liść brzozy	Wielki Zakon Europejski	ok. 660 r.	Odłam Zakonu Fervusa, który nie uległ rozpadowi i właśnie podczas jego działań udało się odkryć wiele tajemnic magii. Zrzeszał magów zajmujących się rytuałami, transmutacją, alchemią, różdżkarstwem, wróżbiarstwem i wieloma innymi. Ponadto Zakon ten zakłada własne podziemne biblioteki, które są nieocenionym skarbem dla współczesnych czarodziejów.
Kwitnąca jemioła	Zakon Neoceltów	1935 r. – 1941 r.	Zakon powstały na terenie Egiptu. Gromadził osoby, które uważały, że magia powinna wrócić do korzeni i wynieść z nich zbawcze przesłanie. Prace nad tą ideą przerwała druga wojna światowa, a do tworzenia zakonów już nigdy nie wrócono.

Lekcja 7

Słowo okultyzm wywodzi się z łaciny a dokładnie od słowa „occultus” oznaczającego coś tajemniczego, ukrytego. Okultyzm sam w sobie, jest zbiorem nauk ezoterycznych, zakładających że naturze jak i w człowieku występuje tzn. naturalna magiczna moc. Wyznawcy różnych odłamów okultyzmu zajmują się badaniem tak zwanych zjawisk paranormalnych, co w świecie mugoli przyjmuje się za niewiarygodne, a w świecie czarodziejów  za użycie jakiegoś bardzo rozległego uroku.

Głównie w społeczeństwach azjatyckich, okultyzm stał się trwałym systemie wiary nawet wśród mugoli. Przykładem takich wierzeń może być buddyjska tantra, hinduizm ale także i w odłamie islamu. Natomiast mugole należący do Kościołów Chrześcijańskich odcinają się i zwalczają na szeroka skale badaczy okultyzmu.

Okultyzm zakłada istnienie w człowieka dwóch odrębnych części (triad). Zatem natura otaczająca ludzi dzieli się na makrokosmos (odpowiedzialny za ciała astralne, świat duchów, świat „myśli”) i mikrokosmos (odpowiedzialny za duszę i ciało odrębnych jednostek).

Okultyzm jako nauka silnie powiązana z religią, bada zagadnienia paranormalne w świecie duchowym człowieka. Taka postawę nazywa się specjalistycznie -  gnozą. Okultyzm jak cześć wierzeń zakłada pewien model budowy świata magicznego, który cechować będzie spirytualizm (mistycyzm, tajemniczość), hierarchia istot żywych i niekiedy realistyczne podejście do magii.

Społeczeństwa magów w minionym stuleciu odcięły się od tego spojrzenia na świat, ale czują ogromny respekt wobec osiągnięć okultyzmu.

Lekcja 6

Ustalenia Trzeciej Konwencji Paryskiej z 1851 roku zapewniły świecie magii wielki przełom. Robinson Gebracht odkrył matematyczny rachunek obliczania energii magicznej wytwarzanej podczas rytuału.  Ustalił, że cała energia wytwarzana w rytuale, równa jest sumie energii wszystkich nośników magicznych oraz energii dnia tygodnia, w którym odprawiamy rytuał. Zatem wzór na energie rytualną ma postać.

Przyjmujemy, że całą energie rytuału zapiszemy pod symbolem "Er"

Energia całego rytuału, liczona w zaprezentowany sposób. To obliczenie jest wybitnie ważne bo odprawić jakikolwiek rytuał. Uzyskana podczas liczenia liczba jest jakby kodem, który prowadzi do aktywacji magicznej energii pochodzącej z nośników. Zaktywowana energia łączy się w tzw. wibrację (filament energetyczny), za którego pomocą otrzymujemy wynik czyli skutek całego rytuału

Zarówno tablica Gebrachta jaki równania energetyczne dały początek rozwojowi tensometrii - bardzo ważnej gałęzi transmutacji oraz w nieco rozszerzonej wersji występują w numerologii. 

PRZYKŁAD ROZWIAZANIA

Oblicz energię rytuału „Talizman Wenus”

KROK 1. Wypisz wszystkie nazwy nośników wraz z odpowiednim dniem tygodnia:

Nośnik numer 1 to: muszla

Nośnik numer 2 to: pióro

Nośnik numer 3 to: 5 kamieni

Wybrany dzień tygodnia to: piątek

KROK 2. Oblicz energię wszystkich nośników odczytując wartości poszczególnych liter z tablicy Gebrachta.

E nośnika nr 1= M+U+S+Z+L+A= 4+2+4+4+4+1= 19

E nośnika nr 2= P+I+Ó+R+O= 3+1+1+2+1= 8

E nośnika nr 3=5 x (K+A+M+I+E+Ń)= 5 x (1+1+4+1+1+4)= 5 x 12= 60

E dnia tygodnia= P+I+Ą+T+E+K= 3+1+1+3+1+1=10

KROK 3. Układamy odpowiedni wzór na energię rytuału.

Er= E nośnika nr 1 + E nośnika nr 2 + E nośnika nr 3 +E dnia tygodnia

KROK 4. Uzyskane wartości (patrz krok 2) podstawiamy pod wyrażenia znajdujące się po prawej stronie od znaku równości

Er= 19+8+60+10= 97

KROK 5. Udzielenie słownej odpowiedzi.

Odp. Energia całego rytuału wynosi 97.

Lekcja 5

Jak zatem obliczyć energie nośników magicznych i energię dnia tygodnia? Odpowiedzi udzieli nam tzw. tablica Gebrachta. Została ona tak dostosowana by energię magiczną rozpisać można pod postacią nazwy przedmiotu. W tablicy, każdej literze alfabetu przypisano jakąś wartość od 1 do 4. Energia magiczna tego przedmiotu to nic innego jak suma wartości z tablicy podstawionych pod litery wyrazu.

Obliczając energie magiczna nośników należy pamiętać o tzw. ZAKAZIE GABRACHTA. 

Mówił on o:

1) Jeżeli w językach innych niż angielski występują dodatkowe znaki takie jak np. w języku polskim ą, ć, ź itd. to przyjmujemy, że są to litery bez tzw. kreseczek. Czyli ą=a, ć=c, ź=z itd.

2) Energia nośników nigdy nie równa się 0

 3) Nazwa, której energie magiczna badamy musi być rzeczownikiem w mianowniku np. kot a nie kota dom a nie domowi.

4) Jeżeli do rytuału potrzebne są dwa lub więcej takie same przedmioty to najpierw liczymy energie dla jednej sztuki przedmiotu, potem otrzymany wynik mnożymy przez ilość sztuk.

5) Płyny maja jednakowa energie niezależnie od ilości

6) Jeżeli nazwa obiektu składa się z dwóch lub więcej części wtedy intuicyjnie musicie wybrać najważniejszą jej cząstkę i to dla niej obliczyć energie.

Do zapisu symbolu energii używać będziemy litery "E"

PRZYKŁAD ROZWIĄZANIA.

Oblicz energię magiczna kota

E kot= K+O+T= 1+1+3=5

Odpowiedź: Energia kota równa się 5.

Oblicz energię magiczną dwóch kotów.

E 2kot= 2 x (K+O+T)= 2x(1+1+3) = 2x5=10

Odpowiedź: energia dwóch kotów równa jest 10.\

Lekcja 4

Najpierw zajmijmy się samym terminem ritoznawstwem lub ritologią. Pojęcie to zostało utworzone prawie 300 lat temu, przez grupę magów wybitnie zainteresowanych magicznymi rytuałami. Etymologia nazwy pochodzi od angielskiego słowa "rite" czyli rytuał i "logos"- słowo, nauka. Ritoznawstwo (ritologia) jest oddzielna nauka magii, zajmującą się wszystkim co dotyczy rytuałów, symboliki rytualnej, równań magicznych i wielu innych gałęzi magii. Zatem, należy wiedzieć ze jest to nauka bardzo rozbudowana. Czarodzieje i czarownice zajmujące się rytuałami nazywamy ritoznawcami. W 1786 roku magowie z całego świata postanowili utworzyć zebranie ludzi zajmujących się rytuałami. To oni byli prekursorami ritoznawców.

Pierwsze takie zebranie nazwana Konwencją, a ponieważ odbywała się w Paryżu, jej pełna nazwa brzmiała Pierwsza Konwencja Paryska. Najważniejszym ustaleniem wynikającym z zebrania było to, że jeden kraj reprezentuje jeden ritoznawca. Sprawy sporne rozsądzano głosowaniem poprzez uzyskanie 2/3 głosów osób będących na konwencji. Ustalono pojęcie ritoznawstawa i określono zakres wiedzy, który obejmuje. W konwencji brały udział 34 państwa. 

Druga Konwencja w Montevideo (1834r.) pozwoliła na dokonanie spisu rytuałów z całego świata. Księga, w której zawarto cała ta wiedzę najpierw znajdowała się w Narodowym Paragwajskim Muzeum, lecz potem przeniesiono ją do Rzymu (1971r.) 

Podczas Trzeciej Konwencji Paryskiej (1851-1853r.) niejaki Robinson Gebracht opublikował na konwencji swoją prace dotyczącą nośników energii magicznej, tzw. tablicy Gebrachta, i wzorów matematycznych stosowanych w rytuałach. Praca początkowo została przyjęta sceptycznie, lecz na podstawie wielu badań uznano ja za prawdziwą.

Czwarta Konwencja Eberswaldzko-Pekińska (1901r.) powalała specjalna grupę wyszkolonych ritoznawców (tzw. 6 arcymagów), którzy  poświecić się mieli pracy badawczej nad rytuałami. Warunkiem wstąpienia do 6 arcymagów było uzyskanie poparcia 2/3 uczestników konwencji, wybitne osiągniecia naukowe i ukończony 63 rok życia.

Piąta Konwencja Rzymska z 1971r. przeniosła księgę rytuałów z Monteviedo do Rzymu. Wyznaczyła też listę 51 miejsc chronionych na całym świecie, gdyż miały one być źródłem wiedzy na temat historii Ritologii. Była to ostatnia jak dotąd konwencja, ale ritoznawcy domagają się ostatnio powołania szóstego już zjazdu. Przypuszcza się, ze odbędzie się on w Hadze.

Lekcja 3

Rytuał to bardzo rozbudowane zaklęcie, a w dodatku podczas jego odprawiania nie używa się różdżki. Często jego moc jest o wiele wyższa niż moce innych zaklęć odprawianych poprzez różdżkę. Wynika to z zestawienia wielu innych nośników magii. Nośnik magii to to przedmiot, który posiada magiczne właściwości ułatwiające rzucenie czarów. Podstawowym nośnikiem w naszych czasach jest właśnie różdżka, jednak w rytuałach takich nośników moc znaczy bardzo wiele. Jednym z najczęstszych nośników jest świeca, w zasadzie to ona stanowi centrum energetyczne zaklęcia. Kształt i kolor świecy dopasowuje się do rodzaju rytuału. Kluczem do doboru odpowiedniej świecy jest oczywiście symbolika. Innym nośnikiem bardzo popularnym były organy zwierząt (niekiedy nawet ludzi). Ze względu na to, że należały do istot żywych, ich ładunek magiczny jest bardzo wysoki. Kolejnymi przykładami mogą być: kamienie szlachetne, figurki imitujące żywe istoty, krew, ubrania, prochy zmarłych, eliksiry. Ich wykorzystanie zależy oczywiście od rodzaju i trudności rytuału.

Lekcja 2

Symbolika rytualna to nauka zajmująca się badaniem znaczenia magicznych mocy przypisanym pewnym zjawiskom (np. kolorom, przedmiotom, zwierzętom itd.) Symbolika opisuje to co symbolizuje dany obiekt, ta wiedza ułatwia dobieranie kolorów, amuletów oraz dni tygodnia do rytuałów. Symbolika powstawała już od czasów starożytnych, za jej początki uważa się napisanie dzieła „ Eqwum irrtytynis symbolare” przez greckiego filozofa Ryccerona. Od tego czasu, coraz więcej teoretyków magii zajmuje się tymi zagadnieniami, stale udoskonalając symboliczne znaczenia.

Symbolika kolorów:

BIAŁY - symbolizuje czystość, świętość, uzdrowienie, pomyślność. Brązowy- bezpieczeństwo, stabilizacja i spokój, skrywanie uczuć, izolowanie od świata.

CZARNY - smutek, pesymizm, zła magia, nieszczęście, niezależność, opanowanie.

CZERWONY - płodność, śmierć, dostojeństwo, bogactwo, indywidualność, piekło, sukces.

NIEBIESKI - spokój i wartości duchowe, urodzaj, szczęście małżeńskie, wzmacnia intuicję.

POMARAŃCZOWY - uzdrowienie, odporność, radość.

RÓŻOWE - łagodnie pobudzający, kontaktowość, miłość.

ZIELONY - płodność, uzdrowienie, nadzieja, racjonalizm i opanowanie.

ŻÓŁTY - zdrada, zazdrość, kreatywność, brak stabilizacji.

Symbolika dni tygodnia:

PONIEDZIAŁEK - dzień poświęcony ognisku domowemu, kobietom i dzieciom.

WTOREK - dzień wojny, rzemiosła, sprawiedliwości , przedsięwzięć zdrowotnych.

ŚRODA - dzień handlu, mądrości, spotkań towarzyskich.

CZWARTEK - dzień szczęścia i korzystnego rozpatrywania spraw. Piątek- dzień miłości, magii, rozrywki, relaksu, handlu.

SOBOTA - dzień dobry na przeprowadzki, dzień trwałości, rzetelności i prawdy.

NIEDZIELA - dzień choroby ale i niekiedy szczęścia i wesołości.

Amulet - przedmiot lub czynność broniąca przed czarami lub nieszczęściem, drobny przedmiot, naturalny lub sztuczny, służący do magicznej obrony przed złymi duchami, ludźmi lub nieszczęściami. Noszone na ciele lub na odzieży pierścienie, łańcuchy, czasem figurki, również wkładane do grobu zmarłym.

Rodzaje amuletów - jednym i najważniejszym amuletem dla ludzi są zwierzęta ich przyjaciele oraz wrogowie. Symbolika zwierząt określa charakter człowieka , jego osobowość. Nie tylko zwierzęta są najlepszymi amuletami zarówno jak i zwierzęta tak i różnego rodzaju wisiorki, brożki, posążki, ubrania itp. Jednak pozostaniemy przy zwierzętach. Są one niezmiernie ważne dla rytuałów wykorzystywane w starożytnym Egipcie tak i teraz.

Symbolika zwierząt :

GOŁĄB - szczęście, miłość, domowe ognisko, łagodność, radość.

JASKÓŁKA - dobra nowina, szczęście.

JASZCZURKA - długowieczność, trwałość.

KOŃ - zdrowie, siła, bogactwo materialne, osiąganie wyznaczonych celów.

KOT - niezależność, urok osobisty, płodnosć, kobiecość.

MAŁPA - spokój, obojętność.

PAJĄK - szczęście, cierpliwość, zdystansowanie.

PIES - przyjaźń, szczerość, wierność, oddanie.

SŁOŃ - szczęście, tryumf. Sowa- mądrość ale też śmierć i zła wróżba.

WĄŻ - zło, medycyna, płodność.

Symbolika znaków:

Znaki symbolizują bardzo wiele w życiu codziennym oraz przy wykonywaniu wszelkiego rodzaju rytuałów. Pierwsze znaki narodziły się w starożytności np. w Egipcie - Krzyż Nilu (symbol bogów ich nieśmiertelności).

Magiczne symbole:

Magicznymi symbolami nazywamy wszelkiego rodzaju przedmioty o charakterystycznym znaczeniu, mocy i działaniu obronnemu.

Jednymi z głównych symboli magicznych są:

MIKROKOSMOS - symbol podróży, ułatwia trafianie do celu (pochodzi z XVI-XVII wieku).

PENTAKL SALOMONA - bogactwo, dobrobyt, kariera, bezpieczeństwo przed zgubnym ryzykiem.

TARCZA OPATRZNOŚCI - kontaktowość, szczęście, ochrona, pochodzi z XVII wieku.

KAMIEŃ KSIĘŻYCOWY - wodzi się z Asyrii, opiekuje się umiejętnościami i wszelakimi talentami.

PENTAKL OJCA - zdrowie, ochrona przez złem i lękami, równowaga wewnętrzna.

PENTAGRAM - siła, ochrona, zdrowie, symbol starożytnej magii i bogiń egipskich

KLUCZ NILU - zdrowie, energia naturalna, życie

KRZYŻ CELTYCKI - magia, ochrona, słońce, światło, uzdrowienie.

Lekcja 1

Religie starożytne charakteryzowała wiara politeistyczna czyli w wielu bogów. Jedną z najstarszych religii świata jest hinduizm oraz religie arabskie. Najważniejsze religie które związane są bezpośrednio z wiedzą magiczną są : Celtowie, Egipcjanie, Vodoo oraz Vicca.

Celtowie (druidzi) – kapłani zamieszkujący Galię i Wielką Brytanię. Przez wieki pełnili funkcję sędziów, nauczali, pełnili obowiązki uzdrawiaczy i wróżbitów. Do dziś ich magiczne rytuały są obiektem badań wielu magów. Pierwsze wzmianki na ich temat zachowały dzięki Grekom i Rzymianom. Pisarz pochodzący z Imperium Romanum przedstawił odprawiany przez druidów  rytuał zbierania  jemioły  z dębu, świętego dla druidów drzewa. Szóstego dnia po nowiu księżyca, ubrany na biało kapłan odcinał sierpem jemiołę. Gdy ta spadała z drzewa pozostali kapłani czuwali by nie dotknęła ziemi. Uzyskana roślina była wykorzystywana w rytuałach płodności.  Pozostałością po tym rytuale jest zwyczaj całowania się pod jemiołą w okresie bożonarodzeniowym.Za czasów Juliusz Cezara, druidzi potrafili używań teleabsorbacji (lub megadrinizacji). Jest to proces polegający na wyssaniu życia z jednej osoby a energia witalna zmarłego oddawana była choremu. Był to jeden ze sposobów uzdrawiania cierpiących fizycznie. Natomiast zwyczaj "pukania w niemalowane drewno" czerpie swe korzenie właśnie z czci, jaką druidzi okazywali swoim świętym drzewom.

Egipcjanie - W Egipcie niemal każdą część życia przenikała magia, zarówno w religii jak i w życiu codziennym. Wpływ czarów widać szczególnie w amuletach mających chronić żywych i umarłych. Malowidła na egipskich grobowcach nie były wyłącznie dekoracją. Miały funkcje magiczne. Egipcjanie wierzyli, że zapisanie nazwy przedmiotu lub zdarzenia może spowodować jego zaistnienie. Hieroglify również miały magiczną moc. Zapisanie imienia osoby, zapewniało jej wieczne życie. Natomiast zniszczenie czyjegoś imienia, było skutecznym sposobem niedopuszczenia do jego zmartwychwstania. Magia przydatna była również w medycynie. Aby wyciągnąć jad skorpiona z ran chorego odprawiono nad nim specjalne zaklęcia. Przykładem rytuału przeciwbólowego było zawiązanie w pasie pacjenta siedmiu magicznych węzłów. Za pomocą zaklęć podpisywano również wszelkiego rodzaju umowy miedzy światem żywych a światem zmarłych . Uznawano, że wszelkie życzenia spisane w magicznej formie muszą się spełnić.

Vodoo - Nazwa pochodzi od przekręcenia słowa vodu, które w języku używanym w Beninie (Afryka) i Togo oznacza bogów i duchy. W XVI wieku niewolników z tej części Afryki przywieziono do Santo Domingo na Haiti. Tam wierzenie w nadprzyrodzone siły zaczęły mieszać się z magią Nowego Świata, tworząc zupełnie nowa religię. W Voodoo oddaje się najwyższą cześć bogini matce oraz innym mniejszym bóstwom. Ważna część tej religii polega na zaklinaniu  bogów i duchów, które wchodzą w kapłanów, zapewniając ochronę, uzdrowienie i wróżby osobom wierzącym. Rytuały vodoo pozwalają poznawać źródło swoich nieszczęść. Najczęściej bywają to wrogo nastawieni ludzi, którzy użyli wobec nas czarnej magii. wtedy kapłani mogą nam pomóc odczyniając neutralizujące zaklęcia. Zombie to również element tej religii. Są to zwłoki bez duszy ożywiane przez czary lub bezcielesne duchy.

Vicca - W magii Vicca magowie wykorzystują do rytuałów wiele elementów takich jak: zioła, świece, kamienie szlachetne czy kadzidła. Zaklęcia są tworzone w formie wiersza, a rytuały odbywają się podczas określonych porach roku, oraz faz księżyca. Istotą vicca jest doświadczenie nieprzekazywalne słowami. Inną ważną cechą wicca jest aktywny stosunek do rzeczywistości i kształtowanie jej według własnej woli, miedzy innymi przez magię. Prowadzi do osiągnięcia harmonii świata wewnętrznego i zewnętrznego. W magii Vicca występuje bardzo wiele bóstw. Jednak Viccarianie za główne bóstwa uważają Rogatego Boga oraz jego małżonkę Potrójną Boginię. Nie ma ostatecznych autorytetów ani świętych ksiąg, które by to ustaliły, jednak porównując poglądy różnych osób uznających się za viccan, można ustalić punkty wspólne.